Eindelijk is het zover, vrijdagochtend om 05.00 zijn we vertrokken om eerst richting Groningen te gaan naar Piet en Hennie van HABA, die ook nog de nodige spullen hadden om mee te nemen. De reis door Duitsland verliep goed en rond 15.00 reden wij Polen binnen. Helaas hebben we daar nog een uur in de file gestaan waardoor we om 18.30 in het hotel aankwamen. We hebben een hapje genomen, lekker gedoucht en op tijd naar bed, morgen weer vroeg op.
Zaterdagochtend 25 april vroeg opgestaan en na een ontbijtje rond 8.30 vertrokken naar Przyborowko. In het plaatsje Szamoltuly hebben we gebeld met het asiel. Claudia is ons komen ophalen, zodat we achter haar aan konden rijden. Aangekomen kwam Wanda direct naar ons toe, en wat een vrouw is dat. We liepen het terrein op met haar en kregen bij ieder hondje een naam en een verhaal, er liepen heel veel honden (los).Er waren ook een aantal hokken van de gemeente, die waren klein. Wanda heeft daarnaast zelf hokken bijgebouwd, die zijn groter omdat zij dat zo wil. De gemeente wilde ze kleiner zien, maar  Wanda wil dat absoluut niet. Zij ontvangt alleen een vergoeding voor de ca. 40 honden van de gemeente en verder krijgt zij maar weinig steun. Ze runt het asiel meestal alleen. Af en toe komen er vrijwilligers helpen, meestal scholieren, maar ook die hebben weinig tijd en het asiel ligt best afgelegen van de bewoonde wereld. Om de dag gaat ze naar een ander asiel wat ook van haar is, dat ligt zo'n 100 km. verder ( ca. 2,5 uur rijden ). Dit asiel zullen wij de volgende keer zeker ook bezoeken.
Op het terrein staat een grote legertent, dat is de keuken waar elke dag op kolen het voer voor de honden word bereid. Plotseling moest Wanda even weg om iemand op te halen en wij begonnen met het uitladen van de bus. Wat erg leuk was is dat er zoveel voer uit de bus kwam en toen er opeens het speelgoed etc. tevoorschijn kwam ze zo blij waren dat ze vroegen of ze het gelijk mochten gebruiken. Natuurlijk mocht dat, helemaal gelukkig en in no time liepen er overal honden met ballen en piepbeesten te leuren. Ook de munchy staafjes werden gelijk over het hele terrein uitgedeeld. Een herder die 9 jaar opgesloten had gezeten in een donkere kelder en helemaal kaal was, liep daar te spelen met een grote bal, helemaal happy. In 3 seconden bal lek uiteraard, maar als je ziet hoe geweldig blij je zo'n beest kan maken met een simpele bal, heerlijk.
Inmiddels waren ook Iwana en Matthias gearriveerd, zij kwamen via Dutchy Adoptions om voor ons te vertalen. Iwana was verrast door de hoeveelheid spullen, zoveel hadden ze nog niet gehad zei ze. Ook Wanda wist niet wat ze zag toen zij terugkwam, ze heeft wel 20 keer gezegd dat we een geschenk uit de hemel waren. Zooo blij en zooo dankbaar was Wanda. Na een bakje koffie en twee heerlijke stukken cake zijn we even binnen gaan kijken bij de katten. Dat was best triest, katten met z'n vieren in een bench op elkaar gestapeld. In een ander kamertje zaten ze dan wel los, maar evengoed was het maar een ruimte van hooguit 3x3 meter, ze kunnen niet even lekker rennen of even naar buiten. Buiten op het terrein staat wel een half afgewerkt gebouw, dat is het nieuwe verblijf voor de katten, maar omdat ze geen geld meer heeft, kan het nog niet worden afgebouwd.