Reisverslag 10 augustus 2008

9 Augustus zijn mijn vader en ik (Judith) om 09.00uur vertrokken vanuit Groningen met een overvolle auto. Doordat dit iniatief erg snel bedacht was hadden we helaas geen tijd om veel spullen te verzamelen. Om toch niet met lege handen aan te komen hebben we het overgrote deel wat we meegebracht hebben zelf gekocht en de overige spullen van vrienden en van een dierenwinkel in Haren (Ekkelkamp) gekregen. De reis liep prima eigenlijk hebben we geen files gehad, maar rond Osnabruck had de TomTom andere gedachten dan dat de wegen liepen. Na kort heen en weer geslingerd te zijn geweest van doodlopende weggetjes en dergelijke kwamen we weer op de goede route. Wat erg typerend was dat overal langs de weg gestrande auto’s stonden van echt alleen maar Poolse afkomst. ANWB had deze dag aangegeven als een zwarte zaterdag maar daar hebben wij echt niets van gemerkt.
Rond 4 uur s’middags waren we beland in het hotel (aan de grens van Polen). Terwijl wij een hapje aan het eten waren onder het genot van Duitse muziek kwam ineens het Wilhelmus voorbij! Wie verwacht dat nou aan de Duits-Poolse grens? De volgende morgen zijn we om 8 uur vertrokken, de reis zou nog 2 uur door Polen duren. Dit verliep ook goed alleen is het rijgedrag van Polen en de wegen met diepe geulen erin niet al te veilig.
 
We hadden afgesproken met Magda bij een kerk omdat de weg naar het asiel moeilijk te vinden was. Eenmaal aangekomen in het asiel werden we verwelkomd door de hele delegatie mensen die was gekomen om te tolken en om te helpen. Na warm ontvangst van de mensen en de honden zijn we de spullen gaan uitpakken. Hier waren ze echt super blij mee!! Daarna werden we rondgeleid door het hele asiel. Alles zag er prima uit! Alles goed schoon en ruimte zat, daarnaast liepen een aantal honden vrij rond in het asiel. Naast honden en katten liepen er ook geiten, een paardje, hangbuikzwijntjes en allerlei gevogelte. We hebben nog hele gesprekken gevoerd en we hebben een erg goed gevoel bij deze mensen. Wanda geeft echt veel om haar honden, dit straalt van haar af, maar je ziet het ook duidelijk terug vanuit de honden. Ze achtervolgen haar overal. De honden die erg bang zijn in het begin dat ze in het asiel komen; daar krijgt zij zonder twijfel het vertrouwen van. Wanda en de enkele vrijwilligers die haar helpen, proberen de honden zoveel mogelijk liefde te geven, ermee te spelen en te wandelen.
 


Tegen het eind van de middag zijn we huiswaarts gegaan met 2 honden in de auto die in pleeggezinnen zouden gaan verblijven. 1 puppy en een teefje waar Wanda erg gehecht aan was (zie foto links voor de hondjes). Dus dat kostte nogal wat tranen. Beide hondjes hebben inmiddels al een fijn huis gevonden. Dit is echt een asiel waarbij de eigenaar het hart op de goede plaats heeft en alles voor haar dieren doet. Dat is ook mede waarom wij als stichting zoveel mogelijk willen helpen in dit asiel.

Links teefje Lotje en rechts puppy Marysia.

Terug