| Vrijdag 17 December was het laatste weekend in 2010 dat we nog een reis konden maken in verband met alle feestdagen en de jaarwisseling, we wilden de hondjes die mee terug gingen niet gelijk blootstellen aan al het vuurwerk geweld hier in Nederland, dus konden ze allemaal eerst wennen aan hun nieuwe thuissituatie en hun nieuwe baasjes.
Op vrijdag morgen ben ik eerst naar een asiel in Zeist geweest om veel spullen op te halen die over waren en uit een ander asiel kwamen dat momenteel verbouwd/ vernieuwd wordt. Het asiel in Zeist en hun medewerkers heel erg bedankt voor de gigantische hoeveelheid spullen. Gelukkig was ik al met de bus er heen gereden want het was veel, de bus zat bijna helemaal vol. |
| |
  |
| |
 |
| |
| Hans en Simone van Schaik willen wij namens Dutchy Adoptions en de vrijwilligers in Polen ook ontzettend bedanken dat zij ons in contact hebben gebracht met deze zeer gulle gever. De weersomstandigheden waren erg slecht dit weekeinde, een verkeersalarm in Nederland, nou dat heb ik geweten het ritje terug van Zeist naar Zaandam duurde ongeveer 7.30 uur. |
| |
  |
| |
| Eenmaal thuis aangekomen hebben we de rest van de gedoneerde spullen waaronder erg veel hondenkluifjes ( 65 doosjes) en een grote hoeveelheid voer ingeladen. Om 1.00 uur ’s nachts zijn Ricardo en ik vertrokken richting Polen, nadat we eerst de weersverwachtingen bekeken hadden. Tot ongeveer midden Nederland lag er sneeuw op de snelweg en daarna zou het beter worden, voorzichtig beginnen dus. De verwachtingen omtrent het weer klopten gelukkig en konden we verder goed opschieten naar omstandigheden tot dat we aan de Poolse grens kwamen, alles stond vast en als het daar vast staat, staat het ook echt vast. |
| |
  |
| |
 |
| |
| Over een stukje van normaal 10 minuten deden we nu ongeveer 5 uur. Uiteindelijk zijn we laat in de middag aangekomen bij het asiel, en maar gelijk aan de slag gegaan met het uitladen van de bus, wat een hele ervaring is bij een temperatuur van – 17 graden. Hieronder wat foto’s van het uitladen. |
| |
  |
| |
  |
| |
  |
| |
| De volgende morgen vroeg weer op om de honden op te halen en terug te rijden naar Nederland. |
| |
  |
| |
 |
| |
| Tot aan Berlijn waren de wegen normaal en schoon tot het zachtjes begon te sneeuwen. Daar kan meer bij moesten de weergoden gedacht hebben en de weg werd met de minuut witter en witter. |
| |
  |
| |
 |
| |
Van opschieten was inmiddels geen sprake meer, we reden nog maar 60 km per uur, wat achteraf tot aan thuis de max. snelheid was. Onderweg veel glij en slip partijen gezien van auto’s die dachten dat het wel mee viel met de gladheid, totdat ze van links naar rechts over de snelweg gleden en niet meer verder konden want hun auto was de helft gekrompen door de vangrailen die ze links en recht tegengekomen waren. Onderweg kregen we al wat telefoontjes vanuit Nederland dat het daar nog slechter was op de wegen. Blijven wachten tot de sneeuw weg is, is geen optie dus rustig aan en voorzichtig verder rijden, niet meer aan de geplande aankomsttijd denken. De gedachten dat de hondjes die we bij ons hadden vanavond/ nacht en eventueel morgen vroeg veilig bij de warme kachel konden liggen en niet bij – 17 in het asiel zaten vond ik op dat moment het belangrijkste. Uiteindelijk aangekomen bij de eerste stop net over de grens zijn Shaggy en Rakker opgehaald door hun tijdelijke opvanggezin. Beide zijn inmiddels geadopteerd en hebben een permanent thuis gevonden. “snel” door naar Apeldoorn waar Thibo, Ruda en Zoë opgehaald werden door hun nieuwe baasjes. Met Gidea afgesproken dat we elkaar in Amersfoort bij het nieuwe gezin van Ron zouden treffen zodat zij niet door de sneeuw naar Apeldoorn hoefde te rijden. In Amersfoort heeft Gidea de rest van de hondjes overgenomen en weggebracht naar hun nieuwe baasjes. Fam. Baan, het adoptiegezin van Arlekin, had ook nog een fles wijn met chocolaadjes meegenomen voor de reizigers van deze reis. Dit vonden we echt ontzettend leuk om te ontvangen, heel erg bedankt!! Gelukkig is iedereen ook weer veilig en heelhuids aangekomen en kijk ik terug op een geslaagde en aparte reis die ik niet had willen missen ondanks de omstandigheden.
|
| |
| Wij willen iedereen bedanken die deze reis weer mogelijk gemaakt heeft, o.a.: |
| |
Hans en Simone van Schaik
Asiel in Zeist
Ricardo
En ook iedereen die we vergeten zijn ontzettend bedankt. |
| |
| Hieronder nog enkele foto’s van dit weekeinde: |
| |
  |
| |
  |
| |
  |
| |
 |
