Reis van Niek en Andre

Reisverslag van Niek en André, 14 en 16 januari 2011

Vrijdag 14 Januari was weer een drukke dag zoals altijd voor een reis richting het asiel in Polen. Na mijn werk om 7.30 uur in de ochtend eerst naar het verhuurbedrijf om de bus op te halen zodat die alvast voor de deur stond om weer volgeladen te worden met alle gedoneerde spullen die weer ingezameld zijn. ’s Middags hebben we de bus volgeladen totdat de achterdeuren nog maar net dicht gingen, op de achterbank hadden we expres ruimte over gelaten voor de “breekbare spullen”. Begin van de avond kwam Niek bij ons aan om mee te reizen en om te helpen met het inladen van de operatielamp, operatietafel, en verschillende apparatuur (waaronder : een hartbewaking apparaat, beademingsapparatuur, en nog een aantal spullen die gebruikt gaan worden in de kliniek) . Nadat we wat gegeten hadden bij ons zijn Niek en ik vol goede moed om ongeveer 21.00 uur vertrokken richting Polen. We waren nog maar net op weg en de bus leek het erg naar zijn zin te hebben, hij begon te fluiten naar ons als we het gas in trapten maar de snelheid zat er totaal niet meer in, bij de eerst volgende benzinepomp vlak voor Amersfoort gelijk gestopt en de hulpdienst gebeld.

Na ongeveer drie kwartier kwam de hulpdienst eraan en hij was er snel achter dat de turbo slang eraf geschoten was, de bus werd op de vrachtwagen gereden en naar het dichtst bijzijnde service punt gebracht.

Daar aangekomen zagen we dat het busje toch wel erg vol zat, de voorwielen van de vrachtwagen kwamen van de grond toen de bus eraf gereden werd. Na ongeveer een half uurtje was het mankement weer verholpen en konden we weer verder met de trip. De monteur die ons geholpen heeft wil ik bij deze erg bedanken voor zijn werk en dat hij ons ook nog een extra onderdeeltje meegegeven heeft mocht het euvel zich onderweg nog een keer voordoen. De rest van de reis ging voorspoedig zonder enig oponthoud wat noemenswaardig is buiten de gebruikelijke tankstops en daarbij werd ook Terra de hond van Niek die mee was uitgelaten.

Terra komt uit een asiel in Roemenie wat destijds ook door Dutchy Adoptions ondersteund werd en is zo in Nederland gekomen. U kunt haar complete verhaal lezen in de rubriek Happy Endings op de website.

’s Ochtends vroeg kwamen we aan bij het asiel, onderweg hadden we al gezien dat alle weilanden onder water stonden, dus voordat we het (zand) modderpad op reed moesten we eerst even kijken hoe erg het was voor dat we eventueel vast kwamen te zitten, in dit geval 1 oplossing vol gas en vaart houden het pad over zoeken naar “droge” stukjes “weg” en dit bleek ook achteraf de beste oplossing. Uiteindelijk aangekomen bij het asiel werden we zoals altijd weer met open armen ontvangen en moesten we eerst naar de caravan van Wanda om even bij te komen met een bakje koffie en wat lekkers. Terra ging uiteraard mee de caravan in en werd gelijk verwend door Wanda met wat lekkers.

We hadden nog maar net een slok en een hap genomen toen de telefoon van Wanda ging, en wat bleek we moesten gelijk aan het werk, wat we beide overigens niet erg vonden, want Gosia was onderweg op het modderpad vast komen te zitten. Niek en ik met een schep op pad door de modder richting Gosia. Via het weiland en de zijkanten van de “weg” zijn we eindelijk aangekomen bij haar auto maar onder tussen is zij los getrokken door een 4x4 die toevallig bij het asiel was. We konden wel weer mee terugrijden met haar naar ons bakje koffie. Nadat we wat bijgepraat hadden ( Gosia kwam speciaal voor ons vertalen), was Niek toch wel erg benieuwd naar de rest van het asiel en speciaal naar de hondjes die er zitten. Terra mocht van Wanda in de caravan blijven zodat zij even bij kon komen van alle indrukken en de vele honden die ze al van de auto naar de caravan tegengekomen was. Niek op pad met zijn camera lekker struinen door het asiel, als je erin op gaat kan je er uren ronddwalen.

De bus moest uiteraard uitgeladen worden dus die hebben we het asiel opgereden en ik ben op zoek gegaan naar iets van een karretje waar de breekbare spullen in konden. Uiteindelijk iets gevonden waar alles in kon, nadat het karretje vol was zagen ze in het asiel wat we bij ons hadden voor ze, en toen ze de operatielamp zagen die nog in de bus lag schrokken ze helemaal, zo blij waren ze er mee.

Gosia belde Wanda gelijk om te vragen waar we deze spullen veilig neer moesten zetten. Wanda is vervolgens gelijk rond gaan bellen om deze spullen veilig onder te brengen en toen kwam ze naar de bus om te zeggen dat een vriendin van haar een kamer over had en dat het daar tijdelijk kon staan. ( beschermd tegen vocht en breuk). De rest van de bus hebben we snel uitgeladen en opgeborgen want het begon ook nog eens te regenen.

Het karretje weer snel in de bus geladen en Niek opgehaald, hij was geloof ik helemaal in zijn element want hij heeft niks van de regen gemerkt. Samen met Wanda zijn we met de bus (weer vol gas over het modderpad) naar de vriendin van haar gereden om de kwetsbare spullen te brengen, daar kwamen Niek en ik er weer achter hoe zwaar en onhandig de grote lamp was (sorry voor je vingers Niek dat ding gaat ook alle kanten op). Nadat we alles veilig neergezet hadden gingen we terug richting asiel, en Wanda kreeg weer een telefoontje, nu bleek dat er een pools adoptiegezin dat een hondje wilde adopteren uit het asiel vastzat midden op het pad en of wij hun eruit wilden trekken, geen probleem toch. Aan het begin van het pad hadden we een klein communicatie probleempje tussen Pools Duits Engels en Nederlands welke richting we zouden nemen om bij deze mensen te komen om ze te helpen. Wij dachten rechts over het weiland dat aangegeven werd maar helaas binnen 10 meter VAST geen beweging meer in te krijgen. De Poolse mensen die zelf vast zaten en ook een aantal vrijwilligers uit het asiel kwamen er aan met scheppen om ons uit te graven, helaas wat we ook deden er kwam geen beweging in. Toen maar die auto midden op het pad proberen los te krijgen, je kunt scheppen wat je wilt, maar het water en zand komt van alle kanten even hard weer terug, zinloos dus. Weer met zijn allen terug naar de bus, inderdaad met scheppen, had ook weinig nut totdat we de bus op de krik zetten en onder het wiel stenen legden reed hij er zo uit. Daarna moest die andere auto nog los getrokken worden, niet meer over het weiland dus maar vol gas subtiel langs de randjes en op tijd stoppen schuin achter de andere auto. De sleepkabel aangebracht en trekken maar, niet dus, want de bus werd zo weer de drek in getrokken, kabel los, bus weer op het droge, kabel vast, en een ruk aan die wagen en hij was los, gelukkig was alles weer veilig en droog bij het asiel aangekomen. Deze Poolse mensen waren erg vriendelijk en moesten ook erg lachen achteraf om hun avontuur bij het adopteren van een hond.

Het was inmiddels tijd geworden om wat te eten en Wanda was druk bezig om een uitgebreide maaltijd voor ons neer te zetten waar we geen nee tegen zeiden, ook de hondjes die in de caravan zaten werden niet overgeslagen, plakje kaas hier, stukje worst daar. Vooral Pinda een klein hondje die vaker in de caravan zit vond het geweldig.

Na het eten ging Gosia gelijk de paspoorten halen van de hondjes die de volgende dag met ons mee teruggingen. Nadat we deze goed nagekeken hadden of we ook de juiste papieren bij de juiste hondjes hadden, hebben we Wanda nog een cadeautje overhandigd van mevr. Vulhop waaronder een elektrische deken voor Wanda zelf tegen de kou. Bij het zien van de foto van Beauty, het hondje dat vorig jaar door mevr. Vulhop geadopteerd is, schoot ze even vol, dit hondje heeft Wanda in nov 2009 samen met nog 20 andere honden zwaar verwaarloosd van een boerderij weggehaald, ze was erg blij om te zien hoe goed het nu met Beauty gaat.

De tijd vliegt altijd voorbij zodat we eerst maar de kennels voor de volgende dag in elkaar gezet hebben om daarna nog een keer langs de honden in het asiel te gaan met wat lekkers en een aai want dat willen ze allemaal. Ook kwam Niek Monak tegen, dit is de hond die hij tijdelijk op gaat vangen in Nederland, nog 1 nachtje in het asiel en daarna zit je lekker bij de warme kachel in Nederland.

Het was inmiddels alweer 16.00 uur geworden en voor ons tijd om richting het hotel te gaan, helaas was deze gesloten vanwege wateroverlast denk ik want het hele terrein rond het hotel stond blank. Dan maar even aan de overkant bij een ander hotel proberen, wat niet ging lukken omdat Terra de hond van Niek daar niet welkom was, gelukkig konden we een stukje verderop wel terecht en hadden ze hier geen enkel probleem met Terra deze werd gelijk aangehaald en begroet door de vrouw die ons inschreef, zo kan het ook. Eerst even wat gegeten en gedronken om vervolgens om 20.00 uur moe maar voldaan de luiken te sluiten.
De volgende morgen om 4.30 uur alweer op om te genieten van een heerlijk ontbijtje en vervolgens weer richting het asiel te gaan om de honden op te halen die mee gingen naar Nederland. Uiteraard moesten we van Wanda eerst een bakje koffie drinken, waarna alle honden ingeladen werden en na een uitgebreid en emotioneel afscheid ( Wanda heeft het er altijd moeilijk mee zo’n vertrek) moesten we nog 1 keer met de bus over het modderpad, maar ook deze keer kwamen we weer na wat heen en weer gegleden te zijn aan op de verharde weg aan.

In Polen gelukkig geen files gehad en Niek zei dat dit de eerste keer was dat hij in Polen was en dat hij ook wel een stukje wilde rijden over de Poolse wegen, de eerste gelegenheid gestopt en gewisseld van plaats. Hij zat nog maar 10 minuten achter het stuur toen er een politieman met een lampje stond te zwaaien dat hij moest stoppen, hij was geflitst reed 10 km te hard. We kwamen er ook achter dat de rechter voorband toch wel erg zacht was, die bleek lek te zijn. Voor de tweede keer de bus op de krik gezet, snel de band verwisseld en weer verder richting Nederland.

Onderweg zijn we een aantal malen gestopt om de honden te voorzien van vers water en zonder verder oponthoud kwamen we om 16.00 aan in Apeldoorn waar de eerste adoptiegezinnen klaar stonden om hun nieuwe gezinslid in ontvangst te nemen. Gidea was er ook om de rest van de honden over te nemen en deze weg te brengen naar hun nieuwe baasjes.

Wij zijn door gegaan naar Arnhem om bij Thea van Heesewijk een grote hoeveelheid honden- en kattenvoer op te halen wat zij ingezameld had. Wij willen Thea ontzettend bedanken voor haar inzet bij het verzamelen van zoveel voer. Ook had Lisa Letzer nog een aantal dozen met verschillende spullen ingezameld die we ook gelijk meegenomen hebben. Lisa Letzer ook ontzettend bedankt voor de inzet en het brengen van de spullen naar Thea. Eindelijk op weg naar huis waar de bus weer helemaal leeggehaald moest worden. De gang en de woonkamer stonden weer vol met ingezamelde spullen en kennels, zoals gewoonlijk na iedere reis. Uiteraard waren we toe aan een lekker bakje verse koffie. Gidea was inmiddels ook weer thuis aangekomen en nieuwsgierig naar de foto’s die we deze reis weer gemaakt hadden. Niek heeft zijn ogen uitgekeken dit weekeinde in Polen want het is haast niet voor te stellen hoe het asiel er in de werkelijk uit ziet, op foto’s ziet het er allemaal anders uit dan in de werkelijkheid zei hij.

Ook voor deze reis willen wij iedereen weer ontzettend bedanken voor alle inzet en voor het bij elkaar verzamelen van de gedoneerde spullen. o.a.:

Mevr. Vulhop
Thea van Heeswijk
Lisa Letzer
Dierenartsenpraktijk in Amsterdam

En uiteraard Niek voor de begeleiding deze reis.