Reis van Linda en Nienke

Reisverslag Polen 25/26/27 februari 2011 van Nienke, Susan en Linda

In de nacht van 25 op 26 februari vertrokken we richting Polen. Het was voor een vrijdagnacht behoorlijk druk op de weg (hadden we nog niet eerder zo druk mee gemaakt). Na deze drukke nacht op de autobaan, waarbij Susan bijna sliep en Linda sterretjes zag wist Nienke ons toch veilig in polen te brengen.

Vlakbij het hotel hebben we even een broodje gegeten bij de mac donalds met een kop thee.
Toen we bij het hotel aankwamen waar we altijd slapen, werd ons in het Pools uitgelegd dat het hotel gesloten was. Aan de verflucht te merken denken wij dat het hotel op wordt geknapt. Er was echter niemand die Engels of Duits sprak, dus we hebben dit niet duidelijk gekregen. De twee honden die bij dit hotel aan de ketting liggen hebben beide twee lekkere pezen gekregen.
Dan maar naar het hotel aan de overkant van de straat, waar we altijd geld wisselen. Hier konden we wel terecht, alleen zit daar ’s nachts geen hek die dicht gaat, waardoor we de bus extra goed in de gaten moesten houden. Er hingen overigens wel overal camera’s.
Ne het inchecken zijn we even bijgekomen van de reis, omgekleed (om 8.30u ’s morgens was het ongeveer –12 graden met een flinke koude wind) en daarna vertrokken naar het asiel.

Bij het asiel werden we zoals gewoonlijk opgewacht door vele honden, maar moesten we even zoeken waar Wanda was. De honden hadden ons al van verre aan zien komen en waren aan het wachten bij het hek. Wanda kwam ergens achter vandaag en was te herkennen als roedelleider van een grote groep honden die om haar heen liep. Wanda gaf ons allemaal een dikke knuffel en we hebben eerst een kop thee gehad met twee grote schalen koekjes.
In de caravan liepen twee franse bulldogjes rond. Ze waren erg mager en hadden hele kromme achterpootjes. Het blijkt dat iemand deze heeft gered (gekocht) van de eigenaar waar ze in een kelder leefden en geen beweging en nauwelijks eten kregen. Vandaar ook de vergroeide pootjes waarschijnlijk. Super lieve hondjes waren het.

Nienke heeft de grote tas met kadootjes van Rene en Fred een Wanda overhandigd. Ze had geen tijd om dit meteen uit te pakken, maar zou dit later doen samen met de tolk Ania (die ook voor haar het kaartje goed kon vertalen naar het Pools). Ze vond het heel aardig, en bij deze bedankt ze Rene en Fred dan ook voor hun mooie kadootjes!
ook Esther (heeft Sancho op afstand geadopteerd) had een kaartje voor Wanda en spullen voor Sancho. Sancho verblijft in het asiel in Rusiec, dus dit wordt nog naar hem toe gebracht! Bedankt namens Wanda, de vrijwilligers en natuurlijk Sancho!
Nienke had een fotoboek gemaakt van geadopteerde honden voor Wanda. Ook waren er veel foto’s bij van pups die bij Ingrid in Den-Haag in de opvang hebben gezeten en die nu allemaal een nieuw baasje hebben. Ingrid had foto’s doorgestuurd van hoe ze als pup waren en hoe ze er nu uit zien. Wanda moest even goed kijken, maar vond het echt super om dit te zien! Ze zei vaak; aaah, of ooh. Haha. In het fotoboek stonden onder andere foto's van Rheno, Mara, Wiolka, Shaggy, Wally, Moira, Floortje, Suki, Corja, Max en Mika
Terwijl wij onze thee aan het opdrinken waren moest Wanda ook alweer aan het werk, ze was heel erg druk.
Ze vertelde nog wel dat nu Clint in het asiel in Rusiec zit (een Nederlandse vrijwilliger die al een aantal maanden in Polen bij het asiel in Rusiec helpt), dit haar heel veel werk en tijd scheelt. Zij hoeft nu niet meer eens in de twee dagen naar Rusiec en weet dat Clint goed werk doet. Op dit moment komt dat erg goed uit, omdat er in het asiel in Przyborowko en Rusiec samen nu 340 honden verblijven. Dit is het hoogste aantal ooit en ze zijn daardoor nog veel drukker dan altijd. Ania (poolse vrijwilligster die goed engels spreekt) vertelde dat Wanda ’s nachts om 3.00u op staat om alles klaar te hebben aan het einde van de dag. Respect voor Wanda.

Na de thee hebben we de bus het terrein op gereden en uitgepakt. Natuurlijk vergezeld door vele honden die weer benieuwd waren wat er allemaal voor lekkers uit de bus kwam zetten. Vooral een zak varkensoren deed het goed onder de bewoners.
Opvallend was dat Karol de teckel (die op afstand geadopteerd is door Anja en Martijn en een hele nare geschiedenis heeft) steeds meer contact zoekt met mensen en dit ook toe laat. Hij kwam steeds in de bus kijken of er nog wat bij zat en we konden hem ook aaien. Iets dat een jaar geleden echt onmogelijk was. Erg leuk om te zien.

We hebben meteen de paspoorten goed bekeken van de honden die mee terug gaan naar Nederland en alle honden die mee terug gaan even bekeken om te kijken en te vragen of er geen problemen waren. Alles zag er goed uit.

Na het uitpakken van de bus hebben we samen met Ania het gehele asiel rond gelopen om filmpjes te maken van de honden waar nog geen filmpje van op de website stond. Erg belangrijk voor een grotere kans van adoptie, zo zien mensen de hond bewegen en reageren op mensen en andere honden. Tijdens deze ronde komen we ook altijd weer veel leuke honden tegen die nieuw zijn sinds een aantal weken. Zo was er een hondje (Sharky) die door de eigenaar bij de achterpoten was gepakt en keihard tegen de muur was geslagen. Hij was bijna dood en kan de rest van zijn leven alleen nog zacht voedsel eten. Een scheet van een beest, super lief. Je snapt niet dat zo’n diertje zijn vertrouwen in de mens dan niet verliest.

Ania vertelde nog een ander afschuwelijk verhaal. In een ander asiel in de buurt (niet een asiel van Wanda) is een tijd geleden een Husky geadopteerd door ogenschijnlijk goede en leuke mensen. Het blijkt wel hoe lastig dit in te schatten is, want deze mensen hebben de hond dus aan de auto geknoopt en zo hard en lang gereden dat de kop uiteindelijk zelfs is afgerukt. We werden alle drie beroerd van dat verhaal. Het zette ons weer even met beide benen op de grond. Wanda is in het asiel zo goed voor de dieren dat je soms vergeet wat voor leed er schuil gaat achter al deze honden en wat er in Polen allemaal gebeurt met dieren. Ania vertelde nog dat ze zo blij zijn als er honden geadopteerd worden in Nederland, want dan weten ze tenminste zeker dat dit soort dingen niet gebeuren. Er worden af en toe honden in Polen geadopteerd vanuit de asiels van Wanda, maar soms worden deze ook weer op straat terug gevonden.

We hebben toen meteen gevraagd naar het EK in 2012 in Polen en Oekraine. Wij hadden namelijk gehoord dat de straten worden “schoongeveegd”, wat inhoudt dat alle zwerfhonden worden afgemaakt (niet ingeslapen maar doodgeslagen). Volgens Ania klopt dit verhaal inderdaad.

Na het maken van vele filmpjes van de honden, hebben we een rondje gemaakt om alle honden die op afstand geadopteerd zijn op de foto te zetten. Nog een hele klus, omdat ze niet voor niets op afstand worden geadopteerd. Sommige zijn heel schuw, of laten zich zelfs helemaal niet zien. Bij de meeste honden is het gelukt, maar sommige kregen we niet op de foto helaas.

We hebben ook het nieuwe gebouwtje kunnen bekijken, dit was erg mooi en groot. Hierin komt de kliniek en een aantal kamers voor zieke honden, maar dit moet nog worden gebouwd. Er lag wel materiaal voor het verbouwen, zoals gipsplaten. Nu zaten er ook een stuk of tien honden in het gebouwtje vanwege de kou buiten. Wanda was erg trots op het nieuwe gebouw.

Inmiddels was het midden op de middag en begon de wind steeds kouder te worden. Het was ongeveer –5 gokken we, maar de gevoelstemperatuur lag door de koude wind veel lager.
Nienke en Linda hadden een grote zak pezen gekocht voor de honden. Deze hebben we uitgedeeld in het asiel. We kwamen helaas nog tekort, maar hebben de meeste honden toch een pees kunnen geven. Het mooie om te zien was dat er na het uitdelen van de pezen een soort rust neerdaalde in het asiel, waarbij elke hond heerlijk en tevreden op een pees lag te kauwen. Dat was een super gezicht.

Er zit ook een herdershond in het asiel die 8 jaar was en nog nooit buiten was geweest. Van ellende heeft hij zijn hele vacht kapot gekrabt en gebeten, vooral onder de buik. De hele huid was kapot toen hij in het asiel aan kwam. Het gaat nu steeds wat beter, de haargroei komt weer wat terug op sommige plekken. Af en toe loopt hij buiten en het is een hele lieve hond.

Daarna was het alweer 16.00u en begonnen we stijve vingers en rode gezichten te krijgen van de kou. Zelfs de pen schreef niet meer omdat de inkt te koud was..
Omdat ook de vermoeidheid toe sloeg zijn we terug naar het asiel gegaan. We hebben gedoucht en gegeten en zijn om 19.00u heel moe maar zeer voldaan gaan slapen.

De volgende morgen was het vroeg dag en we waren rond 6.00u bij het asiel. Het heeft ongeveer een uur geduurd om alle hondjes in te laden. Wanda heeft 2 hondjes naar de bus gebracht, maar was te emotioneel en heeft al eerder afscheid van ons genomen.
Bij het inladen van de hondjes ontsnapte er nog een hond buiten het asiel. Hij rende naar de bosjes even verderop. Daar blijken een aantal kennels te staan en wat bakken met voer voor verwilderde honden die daar warm kunnen slapen en wat eten. De hond was natuurlijk niet gek en had snel door dat daar lekker eten stond. Na korte tijd hebben we hem samen weer gevangen en terug gebracht.

Rond 7.15u zijn we weer naar Nederland vertrokken. We hebben een goede terugreis gehad en konden goed doorrijden. Na een korte stop aan de A1 bij Hengelo, waar we Bernanka hebben uitgeladen (die in de opvang is geweest bij Linda en Frank in Enschede en nu een super goed leventje heeft bij familie Augustinus) kwamen we om 15.30u aan in Apeldoorn. Hier stonden de nieuwe baasjes van Cyron, Sisi en Jingle al klaar en even later kwamen ook de nieuwe baasjes van Czara en Fonzy. Harry en Corrie waren er ook, zij hebben al vaker honden opgevangen en kwamen nu Brendy ophalen voor de opvang. Voor Cyron had de dochter van familie Tonissen zelfs een welkom thuis knutselwerk gemaakt, heel erg lief van haar!

Liska en Willy zijn door Gidea naar hun nieuwe baasjes gebracht.

Wij willen iedereen bedanken voor de donaties die met ons mee zijn gegaan!
Daarom; Fred en Rene, Jumper Enschede, Groenrijk Enschede, Esther , Nienke, Chris en Suzan, Anne-Paule, Ruud en Vesta ontzettend bedankt voor jullie donaties!

En Linda en Nienke willen Susan ook bedanken. Zij ging voor het eerst mee op reis naar Polen en heeft echt super goed geholpen!